Για κάθε κύτταρο υπάρχει η στιγμή της έναρξης της ζωής και η στιγμή του θανάτου.Υπάρχουν δύο τρόποι που τα κύτταρα μπορεί να οδηγηθούν σε θάνατο:

• Καταστρέφονται από επιβλαβείς παράγοντες

• Οδηγούνται σε αυτοκτονία

Θάνατος από βλάβη

Η καταστροφή από επιβλαβείς παράγοντες μπορεί να προέλθει από μηχανικά αίτια ή από την επίδραση τοξικών χημικών. Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι αλλαγές που μπορεί να συμβούν είναι:

1. Τα κύτταρα (και τα οργανίδια τους, όπως τα μιτοχόνδρια) διογκώνονται (λόγω της αδυναμίας της μεμβράνης να ελέγξει την δίοδο νερού και ιόντων)
2. Το περιεχόμενο του κυττάρου διαρρέει εξωτερικά, προκαλώντας
3. Φλεγμονή στους πέριξ ιστούς

Θάνατος από αυτοκτονία

Τα κύτταρα που οδηγούνται σε αυτοκτονία

• Συρρικνώνονται
• Εμφανίζουν κύστεις με τη μορφή φυσαλίδων στην επιφάνειά τους
• Αποδομείται η χρωματίνη στον πυρήνα
• Καταστρέφονται τα μιτοχόνδρια και απελευθερώνεται το κυτόχρωμα C
• Μετατρέπονται σε θραύσματα περιβαλλόμενα από μεμβρανώδες περίβλημα
• Τα μακροφάγα και τα κύτταρα του δικτυοενδοθηλιακού συστήματος ειδοποιούνται προκειμένου να καταστρέψουν τα θραύσματα αυτά
• Τα φαγοκύτταρα εκκρίνουν κυτοκίνες (π.χ. IL-10, TGF-β) προκειμένου να αποφευχθεί η φλεγμονή
• Το φωσφολιπίδιο phosphatidylserine, το οποίο κανονικά βρίσκεται κρυμμένο μέσα στην μεμβράνη, εκτίθεται στην επιφάνειά της

Τα γεγονότα του θανάτου με αυτοκτονία συνιστούν μια σειρά από διαδικασίες, που συχνά καλούνται, προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος ή PCD. Ο προγραμματισμένος κυτταρικός θάνατος ονομάζεται και απόπτωση.